Słownik finansowy
Dyskonto
Dyskonto oznacza różnicę pomiędzy wyższą wartością nominalną lub wartością wykupu instrumentu a niższą ceną jego nabycia.
Przykładowo obligacja o wartości nominalnej 1000 zł może zostać kupiona za 950 zł. Dyskonto wynosi wtedy:
50 zł.
Jest to szczególnie charakterystyczne dla obligacji zerokuponowych, które nie wypłacają regularnych odsetek. Inwestor kupuje je poniżej wartości nominalnej, a w terminie wykupu otrzymuje pełny nominał.
KNF przedstawia właśnie taki mechanizm jako sprzedaż obligacji z dyskontem.
Znaczenie w finansach
Pojęcie ułatwia ocenę, jak bank przechowuje środki, finansuje działalność, nalicza koszty i realizuje obowiązki wobec klienta. Dla pełniejszego obrazu warto zestawić je z pojęciami Dyskontowanie i Duration zmodyfikowane – Modified Duration.
Przy produkcie bankowym trzeba sprawdzić umowę, oprocentowanie i opłaty, dostęp do pieniędzy, ryzyko oraz zakres gwarancji depozytów.
Powiązane pojęcia
Źródła i bibliografia
- Komisja Nadzoru Finansowego — słownik bankowy — urzędowe pojęcia dotyczące banków.
- Elektroniczny Dziennik Ustaw — Prawo bankowe — urzędowy tekst ustawy.
- Bankowy Fundusz Gwarancyjny — gwarantowanie depozytów — zasady ochrony środków deponentów.
Źródła zweryfikowano 31.08.2026 r. Definicja ma charakter edukacyjny; w sprawach regulowanych pierwszeństwo ma aktualny tekst prawa i dokumentacja danego produktu.