Słownik finansowy
BIC – Business Identifier Code
BIC jest międzynarodowym kodem identyfikującym instytucję w obrocie finansowym.
Często potocznie mówi się:
kod SWIFT albo SWIFT/BIC.
Standardowa forma BIC posiada 8 znaków, a opcjonalny identyfikator oddziału może zwiększyć ją do 11 znaków.
SWIFT jest organem rejestrującym kody zgodnie ze standardem ISO 9362. Kod jest wykorzystywany m.in. do identyfikowania stron i routingu transakcji finansowych.
Ważne: posiadanie BIC nie oznacza automatycznie, że dana instytucja jest bezpośrednio podłączona do sieci SWIFT.
Znaczenie w finansach
Termin pomaga zrozumieć, jak instytucje identyfikują strony relacji finansowej, oceniają ryzyko i realizują obowiązki AML/CFT. Dla pełniejszego obrazu warto zestawić je z pojęciami BIC a IBAN i MCC – Merchant Category Code.
Trzeba odróżnić definicję ustawową od wewnętrznej procedury instytucji oraz ustalić, jaki podmiot, dokument i etap weryfikacji obejmuje wymaganie.
Powiązane pojęcia
Źródła i bibliografia
- Elektroniczny Dziennik Ustaw — Kodeks spółek handlowych — urzędowy tekst przepisów o spółkach i akcjach.
- Financial Action Task Force — FATF Glossary — międzynarodowe definicje z obszaru AML/CFT.
- Elektroniczny Dziennik Ustaw — ustawa AML — urzędowy tekst polskich przepisów AML/CFT.
Źródła zweryfikowano 31.08.2026 r. Definicja ma charakter edukacyjny; w sprawach regulowanych pierwszeństwo ma aktualny tekst prawa i dokumentacja danego produktu.