Słownik finansowy
Rynek wtórny
Rynek wtórny jest rynkiem, na którym istniejące już instrumenty są kupowane i sprzedawane pomiędzy inwestorami.
Typowym przykładem jest zakup akcji innego inwestora podczas zwykłej sesji giełdowej.
Spółka, która kiedyś wyemitowała te akcje, zasadniczo nie otrzymuje pieniędzy z każdej późniejszej transakcji giełdowej.
Rynek wtórny zapewnia inwestorom płynność, czyli możliwość późniejszego wyjścia z inwestycji.
Znaczenie w finansach
Znajomość terminu ułatwia porównywanie produktów, dokumentów i danych finansowych oraz ogranicza ryzyko wnioskowania z samej nazwy. Dla pełniejszego obrazu warto zestawić je z pojęciami Rynek pierwotny i Rynek regulowany.
W praktyce warto sprawdzić zakres definicji, sposób obliczenia, okres odniesienia, koszty i ryzyka, a przy pojęciu regulowanym także aktualne prawo.
Powiązane pojęcia
Źródła i bibliografia
- Elektroniczny Dziennik Ustaw — Kodeks spółek handlowych — urzędowy tekst przepisów o spółkach i akcjach.
- Komisja Nadzoru Finansowego — informacje dla konsumenta — materiały polskiego organu nadzoru finansowego.
- Europejski Bank Centralny — Monetary policy glossary — słownik polityki pieniężnej i bankowości centralnej.
Źródła zweryfikowano 31.08.2026 r. Definicja ma charakter edukacyjny; w sprawach regulowanych pierwszeństwo ma aktualny tekst prawa i dokumentacja danego produktu.
Jak działa rynek wtórny?
Na rynku wtórnym inwestorzy i inni uczestnicy rynku kupują oraz sprzedają instrumenty, które zostały już wcześniej wyemitowane lub wystawione. Przykładem jest zakup akcji albo obligacji od innego posiadacza, firmy inwestycyjnej lub banku. Transakcja może odbywać się na rynku regulowanym, w alternatywnym systemie obrotu, na OTF albo poza systemem obrotu instrumentami finansowymi.
Rynek wtórny nie jest tym samym co rynek regulowany. Rynek regulowany to prawnie określony, nadzorowany system zawierania transakcji. Rynek wtórny oznacza natomiast przede wszystkim dalszy obrót instrumentem po jego emisji lub wystawieniu.
Obrót wtórny może zwiększać płynność, ale jej nie gwarantuje. Jeżeli zainteresowanie danym instrumentem jest małe, inwestor może nie znaleźć nabywcy albo sprzedać instrument tylko po cenie niższej od oczekiwanej. Na cenę wpływają między innymi popyt, podaż, informacje o emitencie, sytuacja rynkowa, koszty transakcyjne i różnica między ceną kupna a ceną sprzedaży.
Co do zasady pieniądze z transakcji na rynku wtórnym trafiają do sprzedającego, a nie do emitenta. Nie oznacza to jednak, że emitent nigdy nie może być stroną transakcji, na przykład w związku z nabywaniem akcji własnych lub innymi działaniami przewidzianymi w przepisach.
W polskich przepisach pojęcie obrotu wtórnego obejmuje między innymi ofertę publiczną lub nabywanie papierów wartościowych od podmiotu innego niż emitent albo gwarant emisji, a także określone propozycje nabycia instrumentów niebędących papierami wartościowymi od podmiotu innego niż wystawca.